• Begin
  • Profiel
  • Paarden
  • Training
  • Agenda
  • Nieuws
  • Sponsors
  • Contact
  • Londen 2012
  • Frank Hosmar
    Stal 't Entmeer
    Oude Deventerweg 1a
    7448 RK Haarle

    T: 06 50280761
    E:

    Handicap weerhoudt Frank Hosmar niet

    Door Stan Holt, een artikel in de regionale krant.

    Handicap weerhoudt Frank Hosmar niet - 07-04-2015

    HAARLE 'Je kunt nooit meer paardrijden', zei de dokter in 1997 tegen dressuurruiter Frank Hosmar. Na een ongeluk verloor hij het gevoel in zijn rechterhand. Vijftien jaar later wint de in Haarle woonachtige ruiter medailles op de Paralympische Spelen in Londen en dat gaat hij weer proberen tijdens de volgende editie in Rio de Janeiro. 'Je moet niet tegen mij zeggen dat ik nooit meer paard kan rijden, want dan ben ik eigenwijs genoeg om het tegendeel te bewijzen.'

    Hosmar is een avond uit in Bill's Bar in Markelo, als er iemand achter hem struikelt terwijl hij de trap afloopt. Hij wordt meegetrokken en landt met zijn pols op een stuk glas. 'Het was een bloedbad', zegt de 46-jarige Haarlenaar. 'Het glas kwam tot op het bot. Daardoor heb ik geen gevoel meer in mijn hand. Ik rijd sindsdien met aangepaste teugels paard. In eerste instantie deed ik dat gewoon in de reguliere wedstrijden.'

    'BEN TOCH NIET GEHANDICAPT' De ruiter komt oorspronkelijk uit Hellendoorn. Zijn vader kocht jonge pony's voor hem en zijn broer, maar het waren druistige dieren. Zijn broer was er al gauw klaar mee en ging vliegen met postduiven. Hosmar ging door en de liefde voor de paardensport was geboren. Hij rijdt echter nog maar relatief kort paard in de aangepaste vorm voor mensen met een handicap. Hij begon ermee in 2009. 'Iemand vroeg me of ik dat wilde doen. 'Ik ben toch niet gehandicapt', dacht ik dan. Ik twijfelde, maar besloot het toch te doen. Dat ik op die manier naar de Wereldruiterspelen in Kentucky en mogelijk de Paralympische Spelen in Londen kon, maakte het wel interessant', vertelt hij.

    De groep aangepaste ruiters is niet groot in Nederland. Het zijn er 125. 'Maar doordat er steeds meer over wordt geschreven, wint het aan naamsbekendheid', weet Hosmar. 'De kwaliteit gaat omhoog. Er wordt in vijf verschillende grades gereden, verdeeld naar de handicap die iemand heeft. Ik zit in de vierde grade, waardoor ik bijvoorbeeld niet tegen iemand hoef die een dwarslaesie heeft.'

    LONDEN Doordat hij goed presteert en vormbehoud toont, mag hij in de zomer van 2012 afreizen naar Londen om deel te nemen aan de Paralympische Spelen. De Olympische Spelen die in de weken ervoor worden afgewerkt, bekijkt hij thuis op de televisie. Hij ziet zijn trainster Adelinde Cornelissen medailles winnen. Eenmaal in de Engelse hoofdstad aangekomen, krijgt hij een paar dagen de tijd om te acclimatiseren. Dan volgt de eerste rit. 'Ik kwam op mijn paar Alphaville het stadion binnen en dacht 'zó'. Er zaten 22.000 mensen', blikt Hosmar terug. 'De trainingen van Adelinde zorgden ervoor dat ik me niet druk maakte. Zij traint me niet alleen rijtechnisch, maar ook mentaal. Ik kan me namelijk druk maken om dingen waar ik geen invloed op uit kan oefenen. Een bloemstuk waarvan ik denk dat het mijn paard afleidt, het weer, de jury, dat soort dingen. Dat slaat dan over op je paard, want het is een gevoelig dier. Nu denk ik gewoon: je moet doen waar je goed in bent. Ik pakte twee keer brons.'

    Bij terugkomst in Nederland kwamen alle sporters bijeen om te lunchen met toenmalig koningin Beatrix en prins Willem-Alexander. De sporters zaten aan 25 tafels en de koningin wisselde elke keer van tafel om een praatje te maken met de Olympiërs en Paralympiërs. 'Dan komt er eerst een lakei aan tafel die je vertelt waarover je niet mag praten met de koningin', vertelt Hosmar. 'Eigenlijk kwam het erop neer dat we geen vragen mochten stellen. Ik zat naast wat sporters die Olympisch goud hadden behaald, dus ik dacht: ze zal daar wel mee gaan praten. Eenmaal bij onze tafel aangekomen, praatte ze toch mijn verbazing alleen maar met mij', lacht hij. 'Ze houdt heel erg van paardrijden en was erg geïnteresseerd. Ik heb haar ook allerlei vragen gesteld. Hoe vaak ze nog reed bijvoorbeeld. Het was erg leuk.'

    In zijn eigen gemeente was men trots op de prestaties van de ruiter. Burgemeester Anneke Raven riep hem uit tot ereburger van de gemeente Hellendoorn. 'Daar zijn er maar zeven van', vertelt Hosmar. 'We werden met een koets opgehaald en maakten een tocht door Nijverdal. Niks voor mij, maar het was een leuke verrassing.'

    PRESTATIES Drie weken geleden nam Hosmar deel aan een toernooi in Qatar. Een sjeik daar wilde ook gehandicapte sporters laten overkomen. De Haarlenaar kreeg een uitnodiging en hoefde niet lang na te denken. 'De sjeik vergoedde alles. De vlucht, het verblijf, het voer. Bijzonder om mee te maken', vertelt hij. Hosmar is er succesvol en wint in de drie rubrieken waarin hij meedoet. Hij gaat dit jaar ook nog naar het EK. 'Tijdens wedstrijden moet ik het laten zien. Ik wil volgend jaar naar de Spelen in Rio met Alphaville. De prestaties gaan steeds beter en als ons niks overkomt, zijn we erbij', zegt de Haarlenaar.

    Over het verlies van het gevoel in zijn hand, heeft hij nooit gezeurd. 'Ik heb alles met links geleerd. Als ik iemand een hand geef, dan moet ik altijd naar de hand van de ander kijken. Anders gaat het niet goed. Ik kan wel weer schrijven met rechts inmiddels', vertelt de ruiter. Zijn vrouw lacht en zegt: 'Het scheelt dat je zo eigenwijs bent. Al was het alleen al om het ongelijk van die dokter te bewijzen.'



     
     

    Datum: 7 april 2015

    « Terug