• Begin
  • Profiel
  • Paarden
  • Training
  • Agenda
  • Nieuws
  • Sponsors
  • Contact
  • Londen 2012
  • Frank Hosmar
    Stal 't Entmeer
    Oude Deventerweg 1a
    7448 RK Haarle

    T: 06 50280761
    E:

    Artikel in Paardensport van de KNHS

    Frank stond zowaar op de voorpagina van de Paardensport en in het blad stond een mooi interview met hem, afgenomen door Jacob Melissen.

    Artikel in Paardensport van de KNHS - 02-11-2012

    Door de ogen van: Frank Hosmar

    door: Jacob Melissen


    Verscholen in de bossen waar Salland zo rijk aan is leeft Frank Hosmar, vermoedelijk in de buurt van het dorp Haarle. Vermoedelijk, omdat zijn postcode er op duidt 'daar ergens' te huizen, maar meer nog om aan te geven dat verscholen in dit geval letterlijk dient te worden genomen. Via een zandweg bereik je de woning waar hij met zijn echtgenote en twee jonge kinderen woont. Een plek en een woning die zo als decor zouden kunnen dienen in een Aardappel Western. Tijdens de Paralympische Spelen in Londen behaalde Frank met Alphaville 2 bronzen medailles in de dressuur.

    De term Aardappel Western is niet toevallig gekozen als metafoor voor Spaghetti Western. Frank's eerste ervaringen met de pony deelde hij samen met zijn broer, met wie er cowboy en indiaantje werd gespeeld. "We woonden in Hellendoorn, vlakbij was een manege en daar reden we een maal in de week. Het was geen rijden maar een spel en de instructrice gunde ons het spel met de pony's. Dat spelen liep bijna altijd op ruzie uit. De één was van mening de andere te hebben doodgeschoten en omgekeerd. Dat was iets wat wij de beide doodgeschoten ponyruiters natuurlijk jegens elkaar bleven ontkennen", vertelt Hosmar en er speelt een milde glimlach over zijn gelaat, alsof hij zich nog samen met zijn broer ziet spelen.
    Ponyrijden werd serieuzer en er kwamen voor de gebroeders Hosmar eigen pony's. "Mijn ouders hebben niets met paarden, ik denk zelfs dat mijn vader er bang voor is, en op een bepaald ogenblik stopte ook mijn broer. Die ging de duivensport in. Ik niet, ik bleef de pony's trouw. Ik reed dressuur en springwedstrijden, maar vond het rijden van crossen ook prachtig. Mijn ouders gingen nooit mee dus trok ik op de pony rijdend door de berm met een rugzakje op mijn rug naar de wedstrijden in de regio. Alle pony's stonden naast elkaar aan een touw. Moet je nagaan, s'ochtends vroeg weg uit Hellendoorn naar Markelo. Dat is 25 kilometer, dan de dressuur, de cross en dan springen en vervolgens weer 25 km naar huis terug. Logisch dat de pony de volgende ochtend moe was", verhaalt Hosmar met een levendigheid alsof hij het afgelopen weekeinde nog op deze manier naar een wedstrijd is gegaan.

    Na de pony's kwam Frank Hosmar voor een beslissend moment in zijn leven te staan: de schoolkeuze. "Ik had de mogelijkheid om naar de MTS te gaan en daar de richting in te slaan van milieutechniek. Dat leek me helemaal niets, want ik heb nooit zoveel met school gehad. In die tijd las ik over een opleiding in Deurne. Ik heb me voor de infodag ingeschreven en toen Deurne gevolgd. Dat was nog in de goeie ouwe tijd, met Velstra als directeur. Daar heb ik een schitterende tijd gehad. Aan het einde van die opleiding vroeg Cor Loeffen me of ik al werk had. Ik had wat rondgekeken, maar nog niets gevonden. Hij vroeg me of ik naar Japan wilde, waar hij connecties had. Dat leek me een mooie uitdaging en ik besloot om een jaar te gaan. Dat werden er uiteindelijk twee, maar toen was ik daar uitgekeken. Mijn werkzaamheden bestonden uit het lesgeven en het trainen van paarden. Dat was op de club die eigendom is van de vader van Yuko Kitai, die voor Japan aan de start kwam tijdens de WEG in 2010. Yuko was toen ik er was nog druk met Sesamstraat. Het was een echte manege met lessen en pensionklanten. Voor veel rijke mensen die door de week geen tijd hadden om te rijden trainde ik de paarden en gaf ze dan in de weekeinden les. Maar na twee jaar was ik er klaar mee. Ik ontwikkelde me niet meer en de enige manier om me in het lesgeven en in het rijden te verbeteren was 's avonds video kijken hoe ik les had gegeven en hoe ik had gereden en wat er verbeterd moest worden. Ik was net twintig en had geen uitdaging meer. En er was nog iets. Ik mocht op een bepaald ogenblik ook deelnemen aan wedstrijden en dat vond mijn baas de heer Kitai ook leuk, tot ik in een wedstrijd tegen hem moest rijden en hem versloeg. Daardoor was hij zo in zijn eer en aanzien aangetast, dat het mij door hem verboden werd weer aan wedstrijden deel te nemen", vertelt Frank.

    Terug in Nederland probeerde Frank zijn draai te vinden als instructeur en als trainer van paarden en hij maakte talloze paarden zadelmak. Hij kocht een paard en begon weer met het rijden van lesgeven en al snel kwamen de eerste klanten die les van hem wensten te krijgen. Het ging voorspoedig met de trainer, instructeur en wedstrijdruiter Frank Hosmar, tot een bezoek aan een discotheek. "We waren daar met een stel vrienden en we liepen een trap af. Iemand naast me begon te struikelen en greep mij in zijn val vast, waardoor ik ook ten val kwam en de trap aftuimelde. Onderaan de trap lag glas en daar kwam ik met mijn rechter onderarm in terecht en daarbij werden alle zenuwen, pezen en slagaders tot op het bot doorgesneden. Eerst denk je dat het meevalt, maar na drie operaties en vele sessies bij de fysiotherapeut kwam ik tot de ontdekking dat het behelpen bleef. Ik was rechts en heb geleerd om nu met links alles te doen. Ondertussen is het vele jaren geleden en heb ik mij aan mijn handicap aangepast. Ik ben op twee fronten actief. Ik rijd met de para dressage ruiters mee, maar ben ook actief in de valide sport en dat wil ik ook", vertelt Hosmar.

    Bij buitenstaanders komt dan vaak de vraag bovendrijven waarom mensen die in staat zijn om temidden van de valide sporters te presteren ook zo nodig in de paradressuur actief willen zijn. "In de reguliere sport kun je promoveren indien je als ruiter in staat bent om je paard steeds verder te scholen. Daarnaast kan ik in de reguliere sport ieder weekeinde kiezen uit wel drie wedstrijden in mijn onmiddellijke omgeving. Dat is bij de para's niet het geval. Dan is er een wedstrijd in het Friese Sonnega en de volgende is in het Limburgse Beek. Een voordeel is dat ik nu op internationale kampioenschappen kan rijden. Iets dat voor mij in de reguliere wedstrijdsport onhaalbaar is. Het enige voordeel wat ik uit die hand kan halen is dus dat ik aan de internationale wedstrijden mee kan doen. Dat is mijn drijfveer. Ik zie niet waarom ik niet evenzeer kan genieten en voldoening kan putten uit het gegeven dat ik tot de besten behoor van de kleine groep para ruiters als Adelinde, die tot de besten behoort van een veel grotere groep. Onderschat het niveau in de top van de para's niet! De Engelse amazone Sophie Wells maakt deel uit van het reguliere Britse Young Riders team en de Belgische Michèle George, die in Londen goud won, heeft te kennen gegeven nu met Rainman richting Rio te gaan, maar daar dan wel te midden van de valide sporters te willen rijden. België laat zich niet met Nederland vergelijken en ik weet zeker er niet gelukkig van te worden iedere week ergens een Grand Prix te rijden en naar huis terug te keren met een score van 65%. Mijn insteek is op dit moment beperkt tot het rijden van de Lichte Tour en als ik dat doel heb bereikt zie ik verder", formuleert Frank Hosmar zijn ambities voorzichtig.

    Hosmar heeft wel kritiek moeten incasseren over waarom hij bij de aangepaste sport rijdt, zijn handicapje valt immers toch wel mee? "Waarom willen mensen die handicap zo duidelijk zien? Ik heb een serieuze handicap, die inderdaad moeilijk waarneembaar is. Deelname aan internationale wedstrijden en kampioenschappen is voor mij echt geen parasiteren op mijn handicap. Met iedereen die dat denkt zou ik willen ruilen: ik een gezonde hand terug en dan mogen ze me al mijn medailles afnemen. In het verleden kon ik me boos maken over het feit dat ze mijn integriteit als sporter in twijfel trokken, maar dat doe ik niet meer. Ik rijdt omdat ik het leuk vindt en zie het als een pleister op de wonde die mijn handicap is. Er zitten geen voordelen aan een handicap, alleen maar nadelen!" klinkt het strijdlustig uit de mond van Frank Hosmar.

    Frank Hosmar veroverde in Londen met Alphaville tijdens de Para dressuurwedstrijd twee bronzen medailles voor Nederland en baalt er nog steeds van dat de bronzen teammedaille met een achterstand van 0.06% verloren ging. "Ik hoop dat dankzij deze medailles er door NOC*NSF gelden beschikbaar worden gesteld aan de KNHS om de para dressuur verder te ontwikkelen. Vanaf het moment dat wij zijn ondergebracht bij de KNHS is de houding van de bond alleen maar positiever geworden. Er zijn natuurlijk nog steeds verbeterpunten, zoals de organisatie van een internationale wedstrijd in Nederland, er mogen meer wedstrijden voor ons komen en onze wedstrijden mogen op een mooiere wijze in het schema worden ingepast. Ik ben echt niet gelukkig met de programmatische indeling van het NK. Dagen van niets doen er tussen en voor mensen in een rolstoel heel moeilijk toegankelijk en dan bovendien waren alle wedstrijden in het ochtendgloren. We zijn zo onbelangrijk dat op zondag na ons een ponywedstrijd werd verreden, die helemaal los stond van het NK! Dan liever een paar ringen uitzetten in Ermelo en daar ons NK laten verrijden. Daar komt ook geen publiek, maar in Hoofddorp waren tijdens onze wedstrijden de tribunes ook uitgestorven. Er komt nu weer een wintercompetitie met de finale op het CHIO van Rotterdam op woensdagochtend 10.00 uur in de Inter Chemring. Ik vind dat een miskenning en rijd dan ook niet mee! Als je wat wilt, zorg dan dat wij in het hoofdstadion kunnen rijden. Dat hoeft echt niet op zaterdagavond. Het nu geplande tijdstip en de locatie voor de finale ervaar ik bijna als beledigend", aldus Hosmar, wiens ogen even vuur schieten.

    Frank Hosmar was het afgelopen jaar helemaal gefocust op Londen en had daarvoor maar liefst drie ijzers in het vuur: Tiësto, Wallstreet Shuffle en Alphaville. Om er zeker van te zijn dat indien een paard weg zou vallen er een ander klaar zou staan werkte Hosmar keihard. "In eerste instantie heb ik mijn geld op Tiësto gezet, maar heb Alphaville ook volop door getraind en in wedstrijden uitgebracht. Dat komt omdat ik altijd het idee heb gehad dat de bondscoach Wallstreet Shuffle niet zo zag zitten. Alphaville is relatief jong, maar tijdens alle observatiewedstrijden stond Alphaville boven Tiësto, ook al vond ik zelf in sommige wedstrijden Tiësto duidelijk beter. Aan het einde van de rit zat ik met Alphaville in het team en was Tiësto reserve, na goed overleg met mijn trainster Adelinde Cornelissen. Met deze paarden ga ik nu door werken richting Rio en misschien komt er nog wel een nieuw paard bij. Ik moet mezelf dan wel in staat achten om daar goud te winnen. Ik ga daar niet naar toe om alleen maar mee te doen, ik wil winnen! Dat wil niet zeggen dat ik teleurgesteld was met brons. Ik zou wel enorm verdrietig zijn geweest als ik geen medaille gewonnen zou hebben. Eerlijk is eerlijk, meer dan brons zat er op dit moment niet in, maar over vier jaar zijn mijn paarden en ik vier verder en hebben we ons door kunnen ontwikkelen en dan moet goud er in zitten", aldus Hosmar.

    Eén punt zit Frank Hosmar dwars en dat is dat er in Nederland te veel juryleden te veel naar de ruiter en zijn handicap kijken en niet naar 'het gereden zijn'. "Het is net alsof juryleden in Nederland het al knap vinden dat paradressuurruiters in het zadel kunnen blijven zitten. Maar ze moeten veel meer kijken naar het belangrijkste en dat is het gereden zijn van het paard. Ook een paard moet bij ons van achteren aantreden en met oprichting door de baan gaan. Of we zonder armen of zonder benen rijden de jury, mag geen concessies doen aan het gereden zijn van de paarden en dat gebeurt in Nederland nog te veel. Net alsof de juryleden tegen elkaar zeggen: toch knap. Juryleden moeten voorbij onze handicap kijken en zich richten op het paard. Dat gebeurt in het buitenland wel en daarom vond ik het bijvoorbeeld een gemiste kans dat er in Londen zo weinig Nederlandse juryleden aanwezig waren, want die hadden daar echt veel kunnen leren. Aan de andere kant waren de Paralympics een geweldige ervaring, waar we voor volgepakte tribunes onze wedstrijden reden. Voor mij zo stimulerend dat ik er alles aan zal doen om in Rio wederom van de partij te zijn!".


    (Bron: Paardensport)

     
     

    Datum: 2 november 2012

    « Terug